Het verhaal van Capita die overleed aan jakobskruiskruid - jacobskruiskruid -
In maart dit jaar trof Juliette langs een levensgevaarlijke B weg een losgebroken Andalusische merrie aan: Capita. Zij zette auto en trailer (kwamen met Daan van het strand) stil en ving het
diertje. Zij vond de eigenaar. Capita zag er niet goed uit (hoeven als skies, manen stijf van het vet, vele littekens van het zich openhalen aan hekken die het weitje waar zij stond gammel bijeen hield, en onbeschrijflijk aanhankelijk en contact zoekend). De eigenaar vertelde dat zij 13 jaar was en de afgelopen 6 jaar niet bereden was geweest en alleen in dat weitje aan de dijk had gestaan zonder entingen, ontwormen e.d. Zij kreeg zelfgemaaid hooi. Het weitje was heel klein afgezet (1/4van het gebied dat zij hadden en té kort begraasd) Dit deden de man en zijn zoon omdat zij ooit hoefbevangen was geweest. De hoefbevangenheid vond plaats nadat opa gemaaid had en in één keer het maaisel had gegeven.
De mannen vonden haar een "leuk dier" maar hadden totaal geen verstand van paarden. Toen zij bij het terugbrengen vroegen of Juliette een vergoeding wilde, wilde zij nadrukkelijk dat zij snel bekapt werd en een groter weitje kreeg. De man was zonderling en erg op zijn privacy gesteld maar Juliette mocht af en toe bij Capita komen kijken. Zij deed dit ook. Capita was levenslustig, zéér aanhalig, had áltijd jeuk (wij dachten dat het van het verharen kwam) en bewoog haar rug wat stijf.
Omdat zij met Daan naar het ons huisje in Zuid Frankrijk zou vertrekken volgend jaar wilde zij een maatje voor Daan. Ook had zij eindelijk een grote weide bij een boer gevonden waar Daan 7 x 24 uur weidegang zou gaan hebben. Zij stelde de man voor Capita te kopen. Wij ontwormden haar direct en gingen 3 weken in mei op vakantie naar Frankrijk (stal en omheining bouwen). Toen wij terugkwamen zagen wij állemaal boterbloemen staan in haar weitje. Wij ontwormden haar weer om haar 2 dagen later op te halen. Dit was 28 mei. Het klikte enorm goed tussen Capita en Daan ; er viel geen onvertogen hoefje en zij werden wérkelijk (en ook wel lastig) onafscheidelijk. Als wij kwamen kwam ze zacht hinnikend op ons af galopperen. De eerste dag zag ik dat zij traag om de achterhand draaide alsof ze die net iets te laat bij draaide bij het nemen van een bocht. Lange rechte stukken galopperen ging wél erg goed. Ze bleek het rijden niet verleerd en liet zich heel lief zadelen en een stukje op de wei rijden. Ze had er écht lol in.
De jeuk nam toe en wij moesten dat wat weren. Ze was inmiddels ook bekapt en daar ondervond ze géén hinder van.
Aanvankelijk was ze heel blij, beweeglijk, olijk en ging wat meer glanzen. Toen ontstond er na 3 weken een merkwaardige plek van 10 cm doorsnede onder haar vacht wat leek op eelt. Op haar heup had ze al zo'n plekje dat leek op eelt. Ook had zij wondjes op rare plaatsen op haar benen (Daan en zij schopten niet en de plek was onnatuurlijk).
Afgelopen zondag werden we door de boer gebeld omdat ze ineens zo mager werd en stond te suffen.
Ze lag in de weide; stond wankel op toen zij ons zag en bleek:
- heel veel harde plekken in haar vacht te hebben waarvan sommigen met huid en haar loslieten (vréselijk zo veel oppervlakte).
- Kloven in de lippen te hebben
- Een kapotte tong
- Heel warme hoeven
- Veel wondjes aan de benen
- Doffe ogen
- Extreem aanhankelijk en steun zoekend (haar wang tegen mijn wang aandrukken en de neusgaten in mijn oren)
- Ging steeds weer liggen
- Door de achterhand zakken
De veearts was er binnen een kwartier en ze bleek heel geel te zijn en een ruis bij haar hart en had 39.6 koorts. Op maandag kon pas verzamelde bloed onderzocht worden maar ze kreeg serum tegen Tetanus en een breedspectrum antibioticum. Maandagmiddag had ze 40.7 en de waarden waren afschuwelijk (afbraakwaarden die 4 x de norm waren; onmeetmare glucose en andere waarden.
De veearts vroeg of ze Jacobskruiskruid - jacobskruiskruid - had gekregen maar dat wisten we niet. Vanwege de fotosynthese moest ze op stal; ook kon ze zo in een van de sloten vallen die om de wei lagen. De veearts bleef hoop houden (een accute Hepatitis).
Omdat Daan haar ging activeren (deed hij op de wei ook) probeerden we Daan op de wei en Capita in de stal te zetten. Nou, da ging niet. Daan schreeuwde de hele tent bij elkaar en wilde over Juliette én het draadje heenspringen en Capita gilde ook hijgend vanuit de staldeur naar Daan. Ik weet wel e.e.a. over Hepatitis en vond het beslist nodig dat Capita gesedeerd werd; en Daan ook als hij bij haar in de stal moest blijven. 's Nacht kwam de veearts weer en probeerde een goedje om de lever meer te ontgiften en de zwelling van de lever te laten afnemen. Hij ging direct accoord met het sedatieplan want de hersenen konden vergiftigd raken en ze zou de "kolder inde kop"kunnen krijgen. Maar toen we inslapen bespraken gaf hij aan dat er toch ook nog kansen waren dat ze erbovenop kwam. Dat sederen is wel onze redding geweest. Ze werd heel delirant; wilde steeds opstaan en viel tegen alles aan. Juliette legde haar steeds opnieuw in het stro want ze kón niet meer staan. Dit heeft uren geduurd.
Ik hield Daan rustig. Ze stortte zich ook 1 x tegen Daan; daar wilde ze wel ónder kruipen. De ogen waren troebel. Tot 4 minuten voor ze overleed heeft ze geprobeerd op te staan; ze zag of hoorde niemand meer; toch was ze rustiger als Juliette in de buurt bij haar was. De ademhaling en kreunen waren de laatste 10 min. afschuwelijk; tijd om een veearts er opnieuw bij te halen was er niet want we hadden al onze spierkracht heel hard nodig.
Ze overleed in de nacht van maandag op dinsdag met haar lieve koppie in Juliette haar armen terwijl ze tot het laatst met de ogen op Daan bleef richten.... Het was zo intens triest. We zijn echt heel erg verdrietig.
We hebben die nacht Daan te kans gegeven om afscheid te nemen wat hij heel zorgvuldig deed (neusje ruiken, zachies met zijn hoefje tikken of "ze het nog deed" en vervolgens ging hij áchter haar met strakke blik op wacht staan. We zijn er nog een paar uur bij gebleven en besloten hem bij haar te laten tot de volgende ochtend. 's Morgens was hij bereid om uit de stal te komen na nog 3 x achterom te kijken en ging hij luid schreeuwend de wei op..... ongericht schreeuwen, niet meer gericht op de boerderij en de stal.
Hij snufte steeds op de plek waar zij het laatst gemest heeft en waar haar dode hoofd heeft gelegen...
Nadat we de vorige eigenaar van het verdrietige nieuws op de hoogte hadden gebracht en hij kenbaar maakte de DVD die we van haar hadden gemaakt te willen hebben gingen wij die woensdag brengen; ik wilde de wei ook inspecteren nu we 5 weken verder waren. Het was dus intussen juli en we zagen in één oogopslag dat 2/3 van de wei uit Jacobskruiskruid - jacobskruiskruid - bestond en de rest niet was aangegroeid. Hij maaide en ruimde nooit dus 's winters droogde het in, viel om en werd door Capita gegeten. Voorzichtig vertelden we hem dat dit de oorzaak geweest zou zijn...... Hij vertelde dat de gemeente 4 jaar geleden na het repareren van de dijk er dit kruid - jacobskruiskruid - had gezaaid om het zand goed bij elkaar te houden waarschijnlijk. Elk jaar kwamen er meer gele bloemen in zijn weide.... En hij... niet beter wetend vond het wel leuke bloemetjes. Het is ook de afgelopen periode dat Capita hoefbevangen is geweest. .....
Dit is dus het trieste verhaal van onze Capita... waar we allemaal dol op
waren maar die we niet hebben kunnen beschermen...
* N.B. Inmiddels zijn er wel inzichten veranderd. Voor meer informatie: Jakobskruiskruid Feiten en Fabels en - jacobskruiskruid -
Reageren